Slovenské jednotky na Talianskom fronte 1943-1945

WOJSKA SŁOWACKIE NA FRONCIE WŁOSKIM 1943–1945


Z frontu wschodniego na włoski


Swój szlak bojowy brygada techniczna rozpoczęła na froncie wschodnim jako dywizja ochrony – początkowo na Ukrainie, a następnie na Białorusi. 1 sierpnia 1943 r. przemianowano ją na 2 Dywizję Piechoty. Jej dowódcą został płk dypl. Karol Peknik. Zadaniem dywizji była ochrona komunikacji oraz walka z partyzantką radziecką w rejonie Mińska. Jej działania uznano jednak za mało skuteczne ze względu na współpracę z radzieckim ruchem oporu i liczne dezercje. Przedstawiciel Wehrmachtu przy słowackim Ministerstwie Obrony Narodowej gen. leutn. Fritz Schlieper negatywnie ocenił przydatność dywizji do walki z bandami, uznając ją jako zdolną do działań ewentualnie na zapleczu frontu. 5 października 1943 r. na naradzie u gen. Čatloša zdecydowano, że 2 Dywizję Piechoty należy wycofać z Białorusi. Wcześniej podobny pogląd wyraził szef Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu feldmarszałek Wilhelm Keitel, który zasugerował jej użycie do budowy umocnień we Włoszech. 10 października 1943 r. zapadła w tej sprawie decyzja Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu.


Dowodzenie 2 Dywizją Piechoty przejął ppłk dypl. Ján Krnáč, który do 25 października przeformował ją na 2 Brygadę Techniczną w sile 4969 żołnierzy (z niedoborem do etatu 1556 żołnierzy). Brygadę – jednostkę niebojową pod słowackim dowództwem wcielono do Grupy Armii „C”. Przegrupowano ją przez Warszawę, Görlitz, München, przełęcz Brenner do rejonu Imola we Włoszech. Do 5 listopada rozmieszczono ją w garnizonach Imola, Cervia, Ravenna, Faenza i San Pietro in Vinzoli. Brygadę podporządkowano niemieckim dywizjom: początkowo 90 Dywizji Grenadierów Pancernych, a następnie 332 Dywizji Piechoty. Pułki wyznaczono do budowy umocnień na wybrzeżu Morza Adriatyckiego między Ravenną a Cervią.


Prace przy budowie niemieckich umocnień


1 grudnia 1943 r. dowodzenie brygadą przejął płk Ladislav Bodický. Do końca 1943 r. zakończono reorganizację, żołnierze zaś zaaklimatyzowali się na Półwyspie Apenińskim i poznali zadania brygady. Pierwsze straty ponieśli Słowacy podczas bombardowania Ravenny przez aliantów 30 grudnia – zginęło wówczas 23 żołnierzy, a 19 zostało rannych. 11 stycznia 1944 r. brygada rozpoczęła prace przy rozbudowie Linii Hitlera na południe od Rzymu, tworzącej drugą rubież obronną za Linią Gustava i osłaniającą dolinę rzeki Liri. Słowacka brygada stacjonowała w rejonie Fonda, Pico, Itri, tzn. około 20 km od linii frontu. Pierwsze dwa miesiące były dla niej trudne – zimno, niekorzystne warunki meteorologiczne i częste naloty alianckie negatywnie wpływały na postawę żołnierzy, którzy zaczęli odmawiać wyjścia do pracy.


Na początku marca 1944 r. przesunięto Słowaków do budowy Linii Cezara. Rozlokowano ich u podnóża Abruzzów w miasteczkach: Tagliacozzo i Avezzano. Wspólnie z niemieckimi saperami mieli przygotować kolejną rubież oporu, zanim Niemcy nie wycofają się z Linii Hitlera i Gustava. Pułki budowały okopy, stanowiska ogniowe i betonowe schrony bojowe w skalistym podłożu. Materiał budowlany transportowano na osłach lub ramionach ludzi, co powodowało nadmierne ich wyczerpanie, zwłaszcza że żołnierzy musieli pełnić służbę wartowniczą i usuwać skutki nalotów lotniczych.


Prace fortyfikacyjne były początkowo wykonywane bez nadzoru niemieckiego – do momentu tzw. afery z kołkami. Dowódca 1 batalionu 101 Pułku Piechoty kpt. Augustin Hujsa samowolnie przestawił kołki wytyczające przebieg umocnień na grunt dogodniejszy do prac ziemnych. Chciał ułatwić pracę ludziom. Naruszył jednak w swoim sektorze system umocnień przygotowany do prowadzenia ognia krzyżowego. Dowództwo niemieckie w celu zapobieżenia podobnym wypadkom przydzieliło Słowakom oficerów niemieckich jako doradców.


Możliwości wykonawcze zależały od dopływu uzupełnień. Wyczerpani pracą żołnierzy niecierpliwie wyczekiwali posiłków, które nadchodziły zbyt rzadko, np. 5 maja brygada otrzymała 150 żołnierzy uzupełnienia na zapotrzebowanych 645 osób. Zmęczenie ludzi było znaczne, ponieważ pracowano 7 dni w tygodniu. Brakowało zaopatrzenia materiałowego. Dowódcy kompanii zaczęli krytykować taki stan rzeczy, za co kilku ukarano karą aresztu.


Od 4 czerwca 1944 r., kiedy alianci zajęli Rzym i zaczął się odwrót niemieckiej Grupy Armii „C” na kolejną rubież obrony, brygada słowacka przeszła na Linię Gotów ciągnącą się od Pesaro nad Adriatykiem do Viareggio na Morzem Liguryjskim. Przegrupowanie brygady, utrudnione bombardowaniami lotniczymi, trwało do 20 lipca. Trzeba było bowiem usuwać zniszczenia na drogach hamujące ruch kolumn samochodowych i pancernych. Straty brygady wyniosły: 8 zabitych, 20 rannych i 208 zaginionych bez wieści.


Po przybyciu na Linię Gotów brygada, współdziałając z niemieckimi jednostkami saperów, została podporządkowana niemieckiemu gen. mjr. Hansowi Besselowi.


Z 2 Brygady w 2 Dywizję Techniczną


1 lipca 1944 r. rozkazem słowackiego Ministra Obrony Narodowej 2 Brygadę Techniczną przemianowano na 2 Dywizję Techniczną, dowodzenie którą przejął 6 lipca płk Ján Imro. Prace fortyfikacyjne na Linii Gotów trwały do początku sierpnia, obejmując budowę stanowisk ogniowych dla karabinów maszynowych, moździerzy i artylerii. Przed ich ukończeniem na stronę aliantów przeszedł płk Ján Imro. Czasowo dowodzenie objął wówczas dowódca 101 Pułku Piechoty ppłk Jaroslav Kmicikievič. Następnie 2 Dywizja Techniczna przeszła na Linię Padu. Od 2 sierpnia budowała umocnienia i drogi w rejonie Ferrary. 25 sierpnia dowodzenie dywizją objął płk Ján Veselý. Prace utrudniały straty i dezercje oraz brak uzupełnień w ludziach. Pod koniec sierpnia rozformowano 3, 7 i 11 kompanię w 102 Pułku Piechoty, a ludzi rozdysponowano po pozostałych pododdziałach. W dniu 1 września 1944 r. dywizja liczyła:
– 101 Pułk Piechoty – 1106 żołnierzy, w tym 23 oficerów i 18 podoficerów;
– 102 Pułk Piechoty – 1167 żołnierzy, w tym 28 oficerów i 9 podoficerów.


Od 7 września1944 r. dywizję przesunięto na lewy brzeg Padu do rejonu Ferrara – Rovigo. Budowała tam umocnienia i linie kolejowe między Padem i Adygą. 24 października dywizję zmieniły jednostki niemieckie. Przesunięto ją wówczas do rejonu Ostiglia – Borgoforte. 101 Pułk Piechoty budował linię łączności w Ostiglii, natomiast 102 Pułk Piechoty wspólnie z niemieckim 7 Batalionem Saperów – most oraz kolejkę linową do wywozu drewna w Borgoforte. Prace trwały do 21 listopada 1944 r., po czym dywizję przegrupowano do rejonu Pavii, powierzając jej remont linii kolejowej i mostów na rzece Pad. Rejon Pavii był ostatnim miejscem dyslokacji 2 Dywizji Technicznej we Włoszech. Kolejnych zmian rejonów postoju dokonywano do chwili kapitulacji Grupy Armii „C” (2 maja 1945 r.) już tylko w trójkącie Pavia, Piacenza, Gremona.


Zdolność wykonywania zadań w dywizji systematycznie malała. Żołnierzy pracowali niedbale. Wielu współpracowało z włoskim ruchem oporu i masowo dezerterowało, by przyłączyć się do partyzantów. Aby utrudnić styczność z podziemiem zbrojnym, dowództwo dywizji co miesiąc dokonywało rotacji pododdziałów. Pod koniec grudnia płk Ján Veselý zarządził reorganizację dywizji. W pułkach sformowano dwukompanijne bataliony.


Sytuacja na froncie pogarszała się. Od lutego 1945 r. kompanie zaczęły wychodzić do prac budowlanych z bronią z powodu nasilenia się działań partyzanckich. W tym czasie dywizja otrzymała uzupełnienie 1000 osób. Jej liczebność podwoiła się. Dywizję ponownie zreorganizowano, odtwarzając trzecie kompanie w batalionach. Uzupełnienie było mieszaniną pospiesznie zmobilizowanych rezerwistów. Nowo wcielonych trzeba było pospiesznie przeszkolić z dziedziny budowy umocnień przeciwczołgowych i przeciwpiechotnych. Grupy robocze wykonywały w tym czasie prace na rzecz Grupy Armijnej „Liguria”. Wykonywanie prac utrudniał brak materiałów budowlanych. Narzędzia żołnierzy pożyczali u miejscowej ludności. Niemieccy oficerowie stwierdzali brak zainteresowania się Słowaków pracami fortyfikacyjnymi. Warto dodać, iż brak materiałów paradoksalnie kontrastował z nadmiarem ludzi, zwłaszcza że 3–5 kwietnia 1945 r. dywizja otrzymała kolejne uzupełnienie – 964 ludzi. W związku z tym batalionach sformowano czwarte kompanie.


Żołnierze słowaccy nadal współpracowali z miejscowym ruchem oporu albo wręcz przechodzili na stronę włoskich partyzantów, mimo rotacji pododdziałów w terenie. 13 kwietnia Niemcy osadzili w więzieniu San Vittore w Mediolanie dowódcę 101 Pułku Piechoty ppłk. Jaroslava Kmicikieviča, dowódcę 10 kompanii tegoż pułku por. J. Valaška i doradcę inżynieryjnego pułku por. A. Matuška za współpracę z włoskim podziemiem zbrojnym.


W kwietniu 1945 r. wybuchło powstanie w Północnych Włoszech, alianci zaś rozpoczęli ofensywę przez Pad. Na tyłach niemieckich rozpadała się słowacka 2 Dywizja Techniczna. Tylko 19 i 25 kwietnia z 8 i 5 kompanii 101 Pułku Piechoty zdezerterowało 378 żołnierzy. Ażeby powstrzymać ucieczki żołnierzy do partyzantów, 24 kwietnia dowódca 2 Dywizji Technicznej nakazał przesunąć jednostki do rejonu Sandrio w Alpach, lecz dowódcy pułków i batalionów rozkazu tego nie wykonali. W zamian uzgodnili z przywódcami włoskich partyzantów, że w miarę możliwości Słowacy będą walczyć z wycofującymi się Niemcami. Taki był koniec działań słowackiej 2 Dywizji Technicznej we Włoszech.


1 Dywizja Czechosłowacka


Żołnierze dywizji odsunęli od dowodzenia płk. Jána Veselý’ego. 26 kwietnia włoscy partyzanci uwolnili z więzienia ppłk. Jaroslava Kmicikieviča,. który stanął na czele dywizji. Ażeby dywizja mogła być uznana za jednostkę uczestniczącą w wojnie z Niemcami, dowódca oddał ją pod rozkazy dowódcy włoskich wojsk powstańczych gen. Rafaele Cadorny. Włosi uznali dywizję za część składową wojsk koalicji antyhitlerowskiej. Dołączając do ruchu antyfaszystowskiego, dywizja licząca 6272 żołnierzy przyjęła nazwę 1 Czechosłowackiej Dywizji we Włoszech. Jej operacje przeciwko wojskom niemieckim w północnych Włoszech zakończyły się, kiedy na początku maja 1945 r. na tereny opanowane przez partyzantów wkroczyli alianci. Morale żołnierzy zaczęło jednak gwałtownie spadać z powodu braku wiadomości z kraju i obawy, że słowaccy żołnierze skończą jako jeńcy wojenni w obozach na równi z Niemcami i Włochami wiernymi Faszystowskiej Republice Społecznej Benito Mussoliniego z siedzibą w Salo (nad jeziorem Garda). Zresztą 6 Dywizja Południowoafrykańska zaopatrująca 1 Dywizję Czechosłowacką traktowała Słowaków jako jeńców wojennych.


Pod koniec lipca 1945 r. rozpoczęła się ewakuacja dywizji do Czechosłowacji. Mimo problemów z uznaniem jej za jednostkę koalicji antyfaszystowskiej, 2 Dywizja Techniczna – 1 Dywizja Czechosłowacka we Włoszech stanowi określony rozdział w dziejach Słowackich Sił Zbrojnych.
URL : https://www.valka.cz/Slovenske-jednotky-na-Talianskom-fronte-1943-1945-t52820#152211 Verze : 0
překlad polského článku
WOJSKA SŁOWACKIE NA FRONCIE WŁOSKIM 1943–1945


***
Slovenské vojsko na italské frontě 1943–1945


Z východní fronty do Itálie


Svojí válečnou dráhu započala Technická brigáda na východní frontě jako Zaisťovacia divízia – z počátku na Ukrajině, následně pak v Bělorusku. 1. srpna 1943 byla přejmenována na 2. Pešiu divíziu. Jejím velitel byl jmenován plukovník Karol Pekník. Úkolem divize byla ochrana komunikací a boj se sovětskými partyzány v oblasti Minsku. S ohledem na spolupráci s odbojovým hnutím a časté dezerce byla její účinnost v akcích velmi nízká. Zástupce Wehrmachtu při Ministerstvu národnej obrany Generalleutnant Fritz Schlieper záporně ohodnotil bojovou způsobilost divize pro boj s bandity a doporučil ji jen pro práce v týlu. 5 října 1943 na poradě generála I. triedy Ferdinanda Čatloše bylo rozhodnuto, že 2. Pešia divízia se z Běloruska stáhne. Již dříve podobný názor vyjádřil náčelník Oberkommando der Wehrmacht, Generalfeldmarschall Wilhelm Keitel, který doporučil její využití při výstavbě opevnění v Itálii. 10. října 1943 Oberkommando der Wehrmacht vydalo rozkaz k přesunu do Itálie.


Velení nad 2. Pešou divíziou převzal podplukovník Ján Krnáč, který jí do 25. října reorganizoval na 2. Technicků brigádu. Brigádu – nebojovou jednotku pod slovenským velením začleněno do Heeresgruppe C. Přes Varšavu, Görlitz, Mnichov a průsmyk Brenner se brigáda přesunula do provincie Imola v Itálii. Do 5. listopadu jí rozmístili do kasáren Imola, Cervia, Ravenna, Faenza a San Pietro in Vinzoli. Brigáda byla podřízena německým divizím: zpočátku 90.Panzergrenadier-Division, potom 332.Infanterie-Division. Pluky byly přiděleny ke stavbě opevnění na pobřeží Jadranu mezi Ravennou a Cervií.


Práce na německých opevněních


1. prosince 1943 velení nad brigádou převzal plukovník Ladislav Bodický. Do konce roku 1943 byla dokončena reorganizace, vojáci se aklimatizovali na Apeninském poloostrově a seznámili z úkoly brigády. 30. prosince, během spojeneckého bombardování Ravenny, utrpěli Slováci první ztráty – 30 mrtvých, 19 zraněných. 11. ledna 1944 započala brigáda práce na rozšíření Hitlerovy linie na jih od Říma, tvořící druhý obranný val za Gustavovou linií, chránící údolí řeky Liri. Slovenská brigáda byla rozmístěna v oblasti Fonda, Pico, Itri, tzn. kolem 20 km od frontové linie. První dva měsíce byly dost obtížné – zima, špatné počasí a časté spojenecké nálety měly negativní vliv na morálku mužstva a vojáci často odmítali pracovat.


Počátkem března 1944 přesunuto Slováky na Césarovu linii. Brigádu rozmístili ve městech Tagliacozzo a Avezzano. Spolu s německými ženisty měli připravit další obranný val, dříve než se Němci stáhnou z Hitlerovy a Gustavovy linie. Pluky stavěly ve skalnatém podloží zákopy, palebná postavení a betonové kryty. Stavební materiál se dopravoval pomocí oslů nebo na zádech vojáků, což způsobovalo nadměrné vyčerpání, tím spíše že vojáci museli plnit strážní službu a odstraňovat škody po náletech.


Opevňovací práce byly zpočátku prováděny bez německého dozoru – do chvíle tzv. aféry s kolíky. Velitel 1. práporu 101. Pešieho pluku kapitán Augustin Hujsa svévolně přestavěl kolíky vyznačující opevnění na příznivější terén pro zemní práce. Chtěl lidem usnadnit práci. Narušil tak systém opevnění připravený pro vedení křížové palby. Německé velitelství, za účelem předcházení podobným událostem, přidělilo Slovákům německé důstojníky jako poradce.


Vyčerpaní vojáci netrpělivě očekávali přísun posil, které přicházely velmi zřídka, např. 5. května brigáda získala 150 nových vojáků, ale požadavek zněl na 645 osob. Únava lidí byla značná, protože se pracovalo sedm dní v týdnu. Chyběly zásoby a vybavení. Velitelé rot začali kritizovat tento stav, za což jich několik bylo uvězněno.


Od 4. června 1944, kdy spojenci obsadili Řím a Heeresgruppe C se začala přesouvat na další obrannou linii, slovenská brigáda se přesunula na linii Gót, táhnoucí se od Pesaro nad Jadranem až k Viareggiu u Ligurského moře. Přeskupení brigády, ztížené spojeneckými nálety, trvalo do 20. července. Bylo totiž potřeba odstraňovat škody na silnicích, které brzdily pohyb automobilových i obrněných kolon. Ztráty brigády: 8 mrtvých, 20 zraněných a 208 pohřešovaných.


Po příchodu na linii Gót byla brigáda, spolupracující s německými ženijními jednotkami, podřízena německému Generalmajoru Hansi Besselovi.


2. Technická divízia


1. června 1944 se rozkazem slovenského Ministera národnej obrany přejmenovala 2. Technická brigáda na 2. Technickú divíziu, jejíž velení 6. června převzal plukovník Ján Imro. Opevňovací práce trvaly do začátku srpna a zahrnovaly stavbu palebných postavení pro kulomety, minomety a dělostřelectvo. Před jejich dokončením zběhl ke spojencům plukovník Ján Imro. Dočasně velení převzal velitel 101. Pešieho pluku podplukovník Jaroslav Kmicikievič. Následně se 2. Technická divízia přesunula na linii Pad. Od 2. srpna stavěla opevnění a cesty v provincii Ferrara. 25. srpna převzal velení plukovník Ján Veselý. Práci ztěžovaly ztráty, dezerce a nedostatek posil. Ke konci srpna rozpuštěno 3., 7. a 11. rotu ve 102. Peším pluku a lidi rozděleno do ostatních pododdílů. Stav divize k 1. září 1944:
– 101. Peší pluk – 1106, z toho 23 důstojníků a 18 poddůstojníků;
– 102. Peší pluk – 1167, z toho 28 důstojníků a 9 poddůstojníků.


Od 7. září 1944 přesunuto divizi na levý břeh Pádu do provincie Ferrara – Rovigo. Budovala tam opevnění a železnici mezi Pádem a Adigou. 24. října divizi vystřídaly německé jednotky. Divize se přesunula do provincie Ostiglia – Borgoforte. 101. Peší pluk pracoval na komunikačním spojení v Ostiglii, kdežto 102. Peší pluk spolu s Pionier-Bataillon 7 (ženijní prapor) stavěl most a lanovku pro dopravu dřeva v Borgoforte. Práce trvaly do 21. listopadu, poté se divize přesunula do provincie Pavia, kde měla na starost opravu železnice a mostů přes řeku Pad. Provincie Pavia byla posledním místem pobytu divize v Itálii. Další přesuny se prováděly, do doby kapitulace Heeresgruppe C (2. května 1945), pouze v trojúhelníku Pavia, Piacenza, Gremona.


Schopnost plnění zadaných úkolů se v divizi systematicky zmenšovala. Vojáci pracovali nedbale. Hodně vojáků spolupracovalo s italským hnutím odporu a hromadně dezertovalo. Aby ztížilo styky s odbojem, velitelství divize každý měsíc provádělo rotaci pododdílů. Ke konci prosince plukovník Ján Veselý provedl reorganizaci divize. V plucích sestaveno prapory o dvou rotách.


Situace na frontě se zhoršovala. Od února 1945 začaly roty chodit do práce se zbraní v ruce z důvodu zvýšení intenzity akcí partyzánů. V této době byla divize posílena o 1000 osob. Její počty se zdvojnásobily. Divize se opět reorganizovala znovuzavedením třetích rot v praporech. Posily byly smíšeninou narychlo mobilizovaných rezervistů. Nově zařazené posily bylo nutno přeškolit na stavbu protitankových a protipěchotních opevnění. Pracovní skupiny teď pracovaly pro Armeegruppe Ligurien. Práci ztěžoval nedostatek stavebních materiálů. Nářadí si vojáci půjčovali od místních lidí. Němečtí důstojníci zjišťovali nezájem Slováků o opevňovací práce. Je potřeba říct, že nedostatek stavebních materiálů kontrastoval z nadbytkem lidí, obzvlášť když 3.–5. května 1945 obdržela divize další posily – 964 lidí. V souvislosti s tím v praporech sestaveno čtvrté roty.


Slovenští vojáci nadále spolupracovali s místním hnutím odporu, případně přímo přecházeli na stranu partizánů. 13. dubna Němci ve vězení San Vittore v Miláně uvěznili velitele 101. Pešieho pluku podplukovníka Jaroslava Kmicikieviče, velitele 10. roty téhož pluku poručíka J. Valaška a poradce ženijního pluku poručíka A. Matuška za spolupráci z odbojem.


V dubnu 1945 vypuklo v severní Itálii povstání a zároveň spojenci zahájili ofenzívu přes řeku Pád. V zádech německé armády se rozpadala slovenská 2. Technická divízia. Jenom 19. a 25. dubna dezertovalo z 8. a 5. roty 101. pluku 378 vojáků. Aby zabránil útěkům vojáků k partyzánům, 24. dubna velitel divize nařídil přesun jednotek do provincie Sandro v Alpách, ale velitelé pluků a praporů tento rozkaz nevykonali. Místo toho se dohodli s vůdci italských partyzánů, že v rámci možností budou Slováci bojovat se stahujícími se Němci. Takový byl konec působení slovenské 2. Technické divízie v Itálii.


1. Československá divízia v Taliansku


Vojáci divize zbavili velení plukovníka Jána Veselého. 26. dubna italští partizáni osvobodili z vězení podplukovníka Jaroslava Kmicikieviče, který převzal velení divize. Aby mohla být divize uznána za jednotku válčící proti Němcům, velitel jí dal k dispozici veliteli italských povstaleckých vojsk generale Rafaele Cadornovi. Italové uznali divizi za součást vojsk protihitlerovské koalice. Připojujíc se k protifašistickému hnutí , divize o síle 6272 mužů se přejmenovala na 1. Československú divíziu v Taliansku. Její akce proti německým jednotkám v severní Itálii trvaly do počátku května 1945, kdy na území kontrolované partyzány vstoupili spojenci. Avšak morálka vojáku začala prudce klesat, jednak kvůli nedostatku informací z domova a také ze strachu, že slovenští vojáci skončí váleční zajatci v táborech stejně jako Němci a Italové věrní Benito Mussolinimu a jeho RSI (Repubblica Sociale Italiana) se sídlem v Salo (u jezera Garda). Koneckonců South African 6th Armoured Division zásobující 1. Československú divíziu jednala se Slováky jako s válečnými zajatci.


Koncem července 1945 započala evakuace divize do Československa. Ačkoli existují problémy s přiznáním statusu jednotky bojující v protifašistické koalici, 2. Technická divízia – 1. Československá divízia v Taliansku je důležitou součástí historie Slovenských ozbrojených sil.



***
URL : https://www.valka.cz/Slovenske-jednotky-na-Talianskom-fronte-1943-1945-t52820#159921 Verze : 0
Diskusní příspěvek Faktografický příspěvek
Přílohy

Přidejte se k nám

Věříme, že mezi Vámi jsou lidé s různými zájmy a zkušenostmi, kteří by mohli přispět svými znalostmi a nápady. Pokud máte rádi vojenskou historii a máte zkušenosti s historickým výzkumem, psaním článků, editací textů, moderováním, tvorbou obrázků, grafiky nebo videí, nebo prostě jen máte chuť se zapojit do našeho unikátního systému, můžete se k nám připojit a pomoci nám vytvářet obsah, který bude zajímavý a přínosný pro ostatní čtenáře.

Zjistit více